 هیپ هاپ صدای فرد شهرنشین در امید ایجاد تغییر است؛ گفتگوئی خواندنی با سالومه
این پست برای حمایت از سالومه قرار گرفت
متنی که در زیر می خوانید نتیجه این گفتگو است.
نصیر مشکوری: مرسی سالومه عزیز که شرکت در این گفتگو رو با من قبول کردی. بریم سر اولین سوال و گذشته ها که هیپ هاپ رو شروع کردی.
در اون سنی که شروع کردی به رپ خوانی، چه حال روزی داشتی که باعث شد رپ رو انتخاب کنی؟ چه چیزی یا چه عنصری در این سبک وجود داشت که فکر کردی بدردت می خوره؟ مثلاً آیا سادگی در تهیه بیت و نوشتن رپ بود یا چون مُد شده بود یا چون تو هیپ هاپ رو دوست داشتی و یا ... چه چیزی باعث شد که تو از یک شاعر جوان به یک رپخوان تبدیل بشی؟
سالومه: اولاً بگم که وقتی من شروع کردم رپ کردن، به هیچ وجه مُد نبود. تو ایران که اصلاً، حتی تو دنیا هم به اینقدر شکل تجاری پیدا نکرده بود هنوز. بعدشم انتخاب یه لحظه نبود، این یه فرایند طولانیه، یه مسیر که همه چیزه تو رو آروم آروم به اون سمت می بره و بعد می بینی توشی. شخصی که من بودم و چیزهایی که دنبالش بودم و درگیری هام و ایده آل هام و ضعف هام و قدرت هام و ... همه چی به یه سمتی داشت می رفت و نهایتاً یه هیپ هاپ ختم شد. گاهی فکر می کنم من هیپ هاپ رو انتخاب نکردم، هیپ هاپ من رو انتخاب کرد. هیپ هاپ یه سبک زندگیه، باید با خودت رو راست باشی، بتونی اتفاقاتی که تو زندگیت و در اطرافت می افته درست ببینی و خوب هضم کنی، بعد درست و محکم و مستقیم بیان کنی... همه چیزی که توی دوران هویت یابی خودم دنبالش بودم توی مخصوصاً رپ آگاه (consious rap) پیدا کردم، غیر از شعر قوی، سلاست (flow)، افشاگری، قدرت، بیگانگی، خشم کنترل شده، هوش، توانایی دیدن حقیقت و تحلیل گری، مقابل جریان کلی بودن، مخالفت با سیستم کاپیتالیست و تجاری و .... هیپ هاپ آگاه تاثیر زیادی از درک عمومی من از اطرافم و خود من به عنوان یک بخشی از این سیستم داشت. و بعد شد راهی برای اینکه ماجرای وجود خودم رو بیان کنم برای کسای دیگه ای که دنبال همون چیزایی هستند که من بودم و هستم!
البته من با اینکه از نوجوانی رپ گوش می دادم ولی خیلی چیزها رو در مورد رپ تا وقتی که شعر خودم رو بنویسم و بخونم درک نکردم. و هرچی جلو می رم چیزای جدیدی توی این مسیر کشف می کنم. الان جوری شده که مسائلی که می بینم و درگیرم، سریع به صورت ایده های شعر رپ توی ذهنم ردیف می شن و تا وقتی نشینم پای نوشتن، یه چیزی ته دلم همه اش فشارم می ده تا وقتی که بنویسم و خلاص شم...
نصیر مشکوری: این فشاری که به دلت می یاد همون زایش هنری هست که فقط باید هنرمند باشی تا احساس کنی!
من تو رو یک شاعر می بینم که اشعارت رو روی ضربآهنگ اجرا می کنی. البته نوشته های تو هر شعری نیستند بلکه رپ نوشته یا شعرآهنگ هستند. اما شعریت نوشته هات مشخص تره تا اینکه فقط تکست موسیقی هیپ هاپ باشه. چون خیابونی نیستی، در رپ نوشته هات از شهر و خیابون و رفیق بازی و روابطی که عوام باهاش دست پنجه نرم می کنند شنیده نمی شه. بی قید و روزمره هم نیستی. تو عمیق و آگاه و احساساتی اما معترض هستی و سعی می کنی متفاوت فکر کنی و خارج از آنچه جریان رپ فارس نام داره ایستادی و حرف خودت رو می زنی. سبک خودت رو پیدا کردی. بنظر من تو شاعر ضربآهنگ شهری هستی. تو خودت چطور نقش سالومه و نوشته هاش رو می بینی؟
سالومه: من یه احساس همیشگی ثابت نسبت به خودم ندارم. می تونم بگم تا حالا با نوعی غریزه پیش می رفتم و خیلی در مورد تعاریفی که برای خودم از خودم داشته باشم فکر نمی کردم. فعال اجتماعی ام که می خوام سطح آگاهی رو بالا ببرم یا یه آدمی ام که سرم تو کار خودمه؟ رپ خوان زن از ایرانم که صدای ملتشه یا یکی منحصر به فرد که ایده هاش ربطی به هم نسلی هاش نداره؟ وقتی رسانه های خارجی من رو دختر رپر ایرانی معرفی می کردند، از اینکه من رو توی جنسیت و ملیتم محدود کردند عصبانی می شدم. چرا؟
کم کم داره برای خودم هم جا می افته که سالومه کی هست. در سال های اخیر اتفاقات زیادی افتاد و باعث شد بهتر موضع خودم رو به عنوان یک انسان و یک زن مشخص کنم. توی این کنکاش ها به سالومه ای رسیدم که از این به بعد خط سیر ثابت قدم و هدفمندی داره و رسالت اجتماعی اش رو نسبت به بیان هنری در اولویت قرار می ده. من از خانواده مذهبی ای اومدم و توی دوگانگی ها بزرگ شدم. ایده مناسبی از اونچه که دوست دارم به عنوان جامعه با همنوعان خودم داشته باشم دارم و می خوام اون ایده رو بپرورونم و به هم نسلی هایم که آینده های این مملکت هستند ارائه بدم و در عین حال اطلاعات و تحلیل های ناچیزی که در سطح خودم از وقایع روز دارم بیان کنم. توی آلبوم جدیدم با نام خردجهان های سالومه، این جنبه ها رو سعی می کنم شاخص کنم.
نصیر مشکوری: یادمه قبلاً ها اگر تو رو رپ خوان "زن" خطاب می کردند برافروخته می شدی و این عمل رو نوعی تبعیض می دونستی. البته من خودم هم تا اونجا که می تونم سعی می کنم که زن بودن تو و دیگر رپ خوان های زن ایرانی نقشی در انتخاب و نظریات من نداشته باشه اما باید قبول کنیم که این بخشی از یک واقعیته. واقعیتی که وقتی در موقعیت و شرایط اجتماعی و مهمتر از همه فرهنگ اجتماعی مردسالارانه ایرانی قرار می گیره بسیار هم مهم می شه.
بنظر می یاد تو نقش جدیدی رو پذیرفتی که مسئولیت بزرگتری رو روی دوشت گذاشته. اون هم "زن" بودن هست. البته این -زن بودن- فقط و فقط یک رویکرد سکسوئال نیست بلکه حقیقتی انسانی و بسیار طبیعی ست. دقیقاً در این تعریف دوم هست که نقش و مسئولیت یک هنرمند عمده و سنگین می شه. چراکه بطور نرمال در یک جامعه مردانه و مردسالارانه که عموم جوامع معاصر بشری یک چنین ساختاری دارند، نگاه به "زن" بسیار جنسی و آبژکتیو هست، چه برسه در جامعه عمیقاً سنتی و شدیداً مذهبی خرافی ما؛ ایران. البته اون احساسات سکسوئال بخشی از غریزۀ انسان است اما تمام اون نیست. انسان ها هر کدام هویتی دارند و نقشی ویژه در جامعه که اهمیت و ارزش بیشتری نسبت به آنچه ما جنسیت و سکسوئالیته می نامیم پیدا می کنند.
این هدفمندی که در جواب قبلی بهش اشاره کردی؛ با توجه به تحولی که در دیدگاه های تو به عنوان یک انسان، هنرمند و رپ خوان زن ایرانی بوجود آمده چگونه خودش رو نشون خواهد داد و چگونه در اشعارت بیان خواهد شد؟
سالومه: آره، در دوره هویت یابی ام هرگونه استفاده از «زن» به عنوان صفتی که بار معنایی فرای مبهل داشته باشه رو رد می کردم و تبعیض جنسیتی می دونستم. دیگه این که رسانه های خارجی علاقه خاصی به تاکید روی جنسیت و موقعیت زنان در ایران دارند چون این موضوع ها زیاد فروش می ره و این تاکیدشون روی یک نکته خاص باعث می شه بقیه پیام هایی که داری نادیده گرفته بشه. و از اونور چون به کارشون نمی آد این قضیه رو نادیده می گیرند که اگه شما اصلا صدای من رو الان دارین می شنوید، نشون می ده زنان ایرانی خیلی بیشتر از اونیکه دارید توی رسانه هاتون جلوه می دید در جامعه حضور دارند. اونوقت از حقوق زنان در کشوری مثل عربستان صعودی که زنان حتی حق رانندگی هم ندارند کمتر سخن گفته می شه، چون سران این کشور با غرب در حال همکاری اند و کل این دورویی ها و بازی های سیاسی پشت پرده ای باعث می شد که موضع حمله ای بگیرم دربرابر« رپر زن» بودن. حالا هم این مسائل هست نه اینکه نیست، ولی دیگه من هویت زن بودنم در عرصه هیپ هاپ رو نه تنها قبول کردم که به عنوان نشانی از رسالت اجتماعی خودم در جامعه ای که حقوق زنان در سطح قانون اساسی پایمال می شه پرچمه اش کردم. تو این چند سال اخیر موارد زیادی از حوادث دل خراش دیدم و شنیدم که باعث شد نسبت به موضوع حقوق زنان حساس تر بشم.
از نظر تحولات کلی هم .... در مورد یکی از تناقضاتی که من از قدیم داشتم و توی آهنگ های مختلف قدیمی ام هم بهش اشاره کردم بگم، تمایل به ماندن درصحنه و جنگیدن تا هدف و از اونور رفتن و پشت سر گذاشتن. از قدیم بشر یا سعی کرده محیط زندگیشو بر اساس نیازهای خودش تغییر بده و بهشت گمشده اش رو خودش بسازه، یا اینکه با مهاجرت و حرکت همیشگی یوتوپیاش رو پیدا کنه. این دو تمایل متضاد هم باز بر می گرده به اخلاقیات مریم و سالومه و اتفاقا در این آلبوم جدید آهنگی دارم به نام «من در برابر خودم» که این موضوع رو به صورت بحث این دو شخصیت درونی ام درآوردم.
.... آگاهی درد مزمن به درمون، مسکن خون بیشتر نیست این تقلاها
اگه می خوای بشی رها باید رفت، تنها، دور از اهداف خفای انسان های محافظ قدرت
که به بهای صعب دارن به دست زمام امور وقت
هرلحظه می شه سخت تحمل جهالت انسان های نابینا به ظلم و خفقان و فقر
باید رفت
..... رفتن یعنی ترس، که ارزش بی غم های بی خبره
اینجا بحث سر انتخاب بین خیر و شر ه
چون که ترٍ لب دهن های ماهر به حفظ ظاهر و شستن مغز های جاهل
تا کی تا کی نصفمون ساکت نصفمون راکد
اینه که چشم انداز آزادی اینقدر تنگه، مایه ننگه
آگاهی به معنای مصلح شدن به تیغ و قلم واسه جنگه
تو آهنگ درد مزمن من که بعد از انتخابات ۸۸ نوشتم هم می گم «خواستیم بریم تو کلبه ای بالای کوه، بشیم دور، ولی نمی شه چون اینجاست که داره زور.» که اشاره می کنه هم به جنگ درونی خود من که بعد از دزدیده شدن رایم خشم ناشی از ناحقی باعث شد که موندن و جنگیدن و تظاهرات رو انتخاب کنم. خیلی ها هم سکوت رو انتخاب کردن به هر دلیلی، خانواده و کار و انواع وابستگی ها و در کشوری که چون جدت زمان شاه کاره ای بوده از دانشگاه اخراجت می کنن نمی شه واقعا قضاوت کرد در مورد کسی. از اونور به موسوی که بعد از دوره نخست وزیریش به علت دیدن قدرت طلبی یه سری افراد به جای موندن در صحنه و جنگیدن، ترک کرد و خود رو به فعالیت های فرهنگی سپرد اما بعد از سال ها با هرچه بدتر شدن وضعیت دیگه نتونست تحمل کنه دوباره به صحنه برگشت و نامزد ریاست جمهوری شد.
خلاصه اینکه سالومه جنگجو که در صحنه حضور داره از این به بعد در فعالیت های هیپ هاپ هم پررنگ تر می شه.
حالا برگردیم به ریشه ها. از دیدگاه آگاه تو فلسفۀ خرده فرهنگ هیپ هاپ چیست؟
سالومه: یکی از زیبایی های فلسفه هیپ هاپ رو می شه در این سخن بایزید بسطامی دید: یا چنان نما که هستی یا چنان باش که می نمایی. هیپ هاپ یه مجرای بیانی غیر متظاهر برای انسان امروزیه، شخصی که درگیر امرار معاش، روابط شخصی و اجتماعی و یاس های فلسفی گاه و ناگاهشه. انسانی که نه اونقدر توی روتین ها و زندگی روزمره گم شده که نتونه وقایع اطراف و توی ذهنش رو به درستی و با کیفیت تحلیل کنه و نه اونقدر توی درگیری های ذهن خودش گمه که با دنیای خارج قطع ارتباط باشه و تصاویر ذهنش جز برای خودش معنی ای نداشته باشند. من دورانی داشتم که توی هر کدوم از این دو نقطه افراطی گم بودم : امکانش بود که خودم رو به رنج لذت بخش غوطه وری در دنیای ذهنی و توهم های خودم بسپارم و به نیمه شاعری با افکار آشفته تبدیل شم یا با کار روزمره، حرص بالاتر رفتن و بیشتر بدست آوردن توی دام مصرف گرایی و کاپیتالیسم بیفتم، دنیای کار واقعا مثل باتلاق می مونه و هرچی بیشتر توش می مونی بیشتر گرفتارش و وابسته اش می شی. ولی هربار طریق هیپ هاپ بود که تونستم دوباره پاهام رو روی زمین بزارم و به خودم بیام.
این رو قبلا بهت گفتم که وقتی سعی می کردم توی جامعه ایران جای خودمو رو پیدا کنم و از بیگانگی رنج می بردم، اشعار رپ که تصادفی دستم رسیده بودند شدند پناه گاه من. این دلیل انس شخصی من با هیپ هاپ هست و هرچی بیشتر در این راه جلو می رم، هرچی بیشتر مایه می زارم و وقت و فکر، بیشتر دوستش دارم. از دیدگاه هنری که به عنوان کسی که در عرصه هنرهای تجسمی هم فعالیت داره نظر ناچیز شخص من اینه که ادبیات کلاً
کامل ترین نوع هنرهاست. ولی از دیدگاه رسالت اجتماعی، من به عنوان شخصی که راهکارهایی رو از دید خودم برای بهتر شدن محیط زندگی انسان در نظر دارم، چه سیاسی چه اجتماعی چه شخصی و چه زیستی، و می خوام این ها را با بهترین وسیله ارتباطی به هم نوعان خودم ارائه بدم، چه راهی بهتر از زبان؟ یکی از مهمترین اختراعات بشر و نقطه تمایزش با حیوانات.
می گن خوب بنویس... ما سالهای ساله بهترین متفکران و تحلیل گران رو داریم که در انواع رسانه ها می نویسند و صد در صد تاثیرشون رو گذاشتند ولی چه مقاله ای می تونه تاثیر یک آهنگ رپ با مزمون خوب و سلاست بیان و گیرایی لازم رو داشته باشه؟ چرا مسولان مملکتی اینقدر از رپ هراس دارند که انواع ضدارزش ها رو بهش می چسبونند و برای شستشوی مغزی مردم و کاستن تاثیر این رسانه کلی وقت و انرژی و پول صرف می کنند؟
نفش هیپ هاپ در جریان بهار عرب که دیگه برکسی پوشیده نیست. تو اسناد ویکی لیکس دیدیم که آمریکا از رپرهای مسلمون استفاده می کنه تا توی دل جوان های مسلمون و خشمگین اروپایی برای خودش جا باز کنه و در کشورهای مسلمون افریقا و خاورمیانه تطابق اسلام با سبک زندگی آمریکایی رو ترویج کنه .
من وقتی اشک توی چشم ایرانی هایی دیدم که تو کمپ مهاجران ترکیه بودند، وقتی دیدم یه سری دختر روس که برای بالا پایین پریدن به کلاب اومده بودن در آخر آهنگم داشتن با دقت سر تکون می دادند وبعد از اجرا هزاران سوال داشتند، وقتی دیدم یه سری ژاپنی در مورد بعضی مسائل خاورمیانه که تا حالا اصلا از وجودش اطلاع هم نداشتند کنجکاو شدند و برای یه سری کمپین های فرهنگی همکاری کردند، فهمیدم که هیپ هاپ چقدر قدرتمنده. چون قدرتش از واژه ها هم فرا می ره و با ریتم و وزن که مثل نبض انسان با سرشت ما عجینه می تونه به درونی ترین نقاط یه انسان نفوذ کنه.
یه نکته اینجا مهمه اشاره کنم اونم اینکه گاهی می شنوم که می کن رپ واقعی رپ اعتراضیه. من این حرف رو قبول ندارم. درسته که برای من هیپ هاپ یه جنبشه، جنبش برای تحول درونی و در پس آن تحول جامعه و در نتیجه ساختن یه دنیای بهتر برای نوع بشر، ولی این تحولات همیشه با اعتراض به دست نمی آد. اعتراض یکی از راه هاست. ولی محدود کردن هیپ هاپ به اعتراض از اهمیت اون می کاهه. در واقع اعتراض خشک و شعاری وتوخالی باعث پایین اومدن کیفیت رپ می شه. خیلی مواقع یه جمله استعاره ای تاثیر صد تا جمله شعاری رو داره.
نصیر مشکوری: برای من جالبه که تو همیشه از سیاست و مسائل اجتماعی نمی نویسی، از عشق و خیانت هم نوشتی اما نه با مفاهیم و ساختار یک نواخت پاپ، اما اکثراً تو رو یک رپ خوان معترض سیاسی و منتقد جامعه می دونند. خودت چطور محتوا و رویکرد ذهنی خودت رو در قالب رپ توضیح می دی؟ هدف خودت چی بوده؟
سالومه: خیلی خوشم اومد. دقیقا همینه. فکر کنم دلیلش اینه که واسه آهنگهایی که سیاسی ماننده کلیپ ساختم، چون فکر می کردم مهمه که با زیرنویس و بار تصویری تاثیرگذاریشو بیشتر کنم. ولی در نهایت موضوع من همیشه درگیریهای خودمه و پیدا کردن جایگاهم و نقش وجودیم توی دنیا و در پی آن بهتر کردن محیط زندگیم. در این روند به شناخت شخصیت هایی از خودم رسیدم که گاهی حتی متناقضند. من این موضوع رو بصورت یک بیان هنری درآوردم و شخصیت هام رو به دو نفر اصلی مریم و سالومه تقسیم کردم. این نوع دوگانگی شاید تا حدی نتیجه سبک و اتمسفر منحصر به فرد رشد من باشه ولی مطمئنا موقعیت خاص زن در ایران و تعاریف سنتی و دینی که طی قرن ها تو جامعه ایران ریشه دار شدند و ما رو از همه نظر احاطه کردند بی تاثیر نیست. اتفاقا برای زمینه سازی برای یکی از آهنگ های آلبوم جدیدم که می خوام به موقعیت پرتناقض و تراژیک زن در ایران بپردازم، دیروز به دوست عزیزم مهناز محمدی که مستند سازه و با دید منحصر به فرد خودش صدای قشر زن در ایران بوده زنگ زدم... گفت ریشه همه مشکلات ما زن های ایرانی در این یه جمله خلاصه می شه که همه جا رو در و دیوار هم نوشتند و قرن هاست که توی ذهنیت هامون هک شده. که زن گوهری است در صدف. بیش از این نیاز به گفتن نیست هست؟ سنت و ساختارشکنیِ، سر فرود آوردن و جنگیدن، محافظه کاری و لیبرالیسم همیشه درابعاد مختلف زندگیم در درون من در حال تنشند. سالومه ای که سر بریده یحیی رو روی سینی خواست و مریمی که حتی بچه دار شدنش با حفظ بکارت همراه بود، هردو به عنوان زن های این مرز و بوم در درون من جا دارند.
من وقتی نام سالومه رو روی خودم گذاشتم از این تناقضات آگاهی داشتم ولی تحلیل و بررسی نکرده بودم و جدیدا هست که دارم این موضوع رو فکر شده روی آثارم اعمال می کنم. تا حالا شعرهام گاهی زاده ذهن مریم بودند و گاهی سالومه و گاهی آمیخته ای از هردو. این پس سعی دارم مریم رو به هنرهای تجسمی و ادبیات که رسانه های مناسب تری برای مزاج او هستند وقف بدم و سالومه رو به هیپ هاپ، جایی که از اولش تعلق داشت.
نصیر مشکوری: آیا نمی شه اون دوگانگی رو در خودت از بین ببری و یکگانه باشی؟ یعنی تماماً "سالومه" باشی و اون مریم باکره و نجیبی که در نگاه مذهبیون تنها عامل تولد و زایش هست نباشی؟
سالومه: البته سوتفاهمی که پیش اومده از جانب منه. اینطور بگم که مریم بکارت و نجابت رو از خودی خودش نداره، اینها نقش هایی هست که جامعه به او اعمال می کنه و نقطه کلیدی آفرینش هنری مریم اینجاست زیرا او کسی نیست که در چارچوبی که برایش از بدو تولد بافته اند جا بگیره ولی در عین حال مثل سالومه رک و بی ابا نیست که چیزی برای از دست دادن نداشته باشه، او چیزهای زیادی داره که باید در نظر بگیره. و اینه که یک چالش واقعیه. من اگه مجبور باشم انتخاب کنم که حتما مریم رو انتخاب می کنم. چون زندگی او خیلی سخت تر از سالومه است حتی اگه اینطور به نظر نیاد.
من بخشی از داستان مریم رو توی آهنگ «یوسف و مریم» هم گفتم. اون آهنگ مثلا صد در صد از زبان مریم بود. بسیار سمبلیک و غیر مستقیم.
نصیر مشکوری: حالا بریم و وارد مبحث دیگه ای بشیم. خیلی دلم می خواست کمی هم در مورد فعالیت هات در گرافیتی توضیح بدی.
سالومه: زیاد نیست. سال 83 بود فکر کنم که اسپری به دست گرفتم و چند جا سالومه نوشتم. یک بار با سی کی وان هم باهم در سعادت آباد کار کردیم. ولی بعد از یکی دوسال دیگه اشتیاقی به این کار نداشتم با اینکه هنوز هم گرافیتی ایران را دنبال می کنم و خیلی دوست دارم. با این حال دوره کوتاه فعالیتم در عرصه گرافیتی بی ثمر هم نبود. دوره ای که در ایران به عنوان طراح چاپ لباس در کارخانه ای در بندرانزلی کار می کردم از حروف فارسی در طرح هام زیاد استفاده می کردم و این برای بازار ایران کاری نو بود چون ایده جا افتاده در بازار ایران اینه که همیشه مدل های غربی و خارجی فروش می رن و متاسفانه طراحانی که تو بخش صنعتی کار می کنند بیشتر کپی کارند تا ایده پرداز. ولی من مدیر عاملم را راضی می کردم و بین هر دو-سه تا کار بازاری، یدونه طرح با حروف فارسی و عطف های مختلف به زندگی شهری ایرانی می زدم و واقعا هم فروش می رفت. اخیرا پس از کسب کارشناسی ارشد در رشته تاریخ هنر و ادامه تحصیل در رشته هنرهای تجربی (اکسپریمنتال) به هنر تجسمی غیرکاربردی رو آوردم و مجموعه هایی که در حال حاضر مشغول به تصویر سازی هستم پر از عناصر خوشنویسی ایرانی و حروف فارسی و زندگی شهری تهران هست.
نصیر مشکوری: آیا هنر شهری گرافیتی همونطوری که جزئی از خرده فرهنگ چهارگانه هیپ هاپ جهانی هست، در ایران هم رابطه ای با هیپ هاپ ایران داره یا بنوعی در حال نزدیک شدن به رپ فارسی هست؟
سالومه: اگه یکی از نقش های عمده هیپ هاپ رو صدای فرد شهرنشین در امید ایجاد تغییر بدونیم مسلما گرافیتی ایران با هیپ هاپ رابطه تنگاتنگ داره. پیام های صلح و به چالش کشیدن انواع معضلات شهری از کودکان کار گرفته تا جنگ رو می شه تو کارهای گرافییتی کارهایی مثل تنها، آیسی و صوت دید. البته این وسط گروهی رو هم می شه شناسایی کرد پیام عشق و صلح اشون بیشتر مزمون پاسیفیستی هیپی وار داره تا نوعی فعالیت اجتماعی هدفمند، من کارهای سی کی وان رو از این دسته می بینم و زیاد با روحیه هیپ هاپ تطبیق نمی دم. هرچند نهایتا همه مون مسافر یه کشتی ایم. اما اگه می پرسی که به غیر از رابطه مزمونی، رابطه به معنای همکاری برقرار هست یا نه؟ من رابطه ای از این قبیل ندیدم هرچند «تنها» جزو معدود کسانی هست که در انواع پروژه ها و برنامه ها سعی کرده رپ و گرافیتی رو کنار هم بیاره.
نصیر مشکوری: خُب بدنیست بریم سر خبر تازه ای که شنیدم. خبردار شدم که آلبومی در دست تهیه داری. تهیه کننده و آواپرداز این آلبوم کی هست؟
سالومه: پارسال یه تهیه کننده آمریکایی با ریشه آمریکای لاتین به نام آرمادا به من ایمیل زد و گفت که تحت تاثیر پیام رپ ام قرار گرفته و دوست داره برام آلبوم تهیه کنه. در پی اش چند تا ضربآهنگ برام فرستاد. یادم نمی ره که اولین ضراباهنگی که فرستاد اسمش Sin Politicas (Fuck Politics) بود و من اون موقع مستزادی از ملک الشعرای بهار رو که می گه کار ایران با خداست، تازه خونده بودم و تو مخم بود و به عنوان همخون روی ضرب آهنگ خوندمش و تعداد سیلاب ها کاملا با ضرب ها مطابقت داشت. الان اتفاقا پی حمله به سفارت انگلیس و مسائل جدید دیگه شعر اون آهنگ به تازگی کامل شده. آره خلاصه خیلی هیجانی شدم و گفتم باشه. و اینطوری همکاری شروع شد. در طی زمان مضمون خاصی برای آلبوم در نظر گرفتم و با برنامه داریم پیش می ریم. آلبوم دارای سه بخش زیست جهان، خویش جهان و با جهان هست که در واقع رابطه ام با دنیای طبیعی، دنیای روانی و دنیای اجتماعی رو در بر می گیرند. من فضایی که برای آهنگ در نظر دارم رو برای آرمادا می گم و با آنکه رابطه اینترنتیه موج هامون خیلی خوب می گیره. من اولین باره که اینطوری می تونم ضربآهنگ های منحصر به فرد داشته باشم که ایده خودم هم توش تاثیر گذاره و این خیلی تجربه خوبیه. همیشه فکر می کردم باید یا پول دار باشی یا رفیق باز که بتونی به همچین چیزی برسی، که من جفتش هم نبودم. آرمادا خیلی هم سرش شلوغه، تهیه کننده افرادیه که تور دارند و همه اش باید یا استودیو باشه یا مسافرت و زمان کمی که برای خودش داره رو می آد واسه این پروژه می زاره و من خیلی خیلی ازش سپاسگذارم. امیدوارم نتیجه اش خوب بشه.
نصیر مشکوری: مطمئناً نتیجه دلخواه رو خواهد داد. حالا آلبوم چطور پیش می ره و کی آماده می شه؟
سالومه: من واقعا به فکر تهیه البوم نبودم چون از اول رپ واسه من وسیله ای برای خالی کردن دلم بود و تا اتفاقی می افتاد می نوشتم و می دادم بیرون. اسرائیل به غزه حمله کرد و اون شد داد بزن صدا برسه. دوست پسرم بهم خیانت کرد و اون شد خیانت. رای که به موسوی داده بودم دزدیده شد و اون شد درد مزمن من. برای همین واقعا الان سختمه روی آلبوم کار کردن چون سریع می خوام حرفمو بزنم. خیلی حرف ها به وقت بودنش مهمه! ولی چاره ای نیست چون هی این پروژه اون پروژه بکنی کار آلبوم عقب می افته. من عید رو هدف قرار دادم ولی خیلی دید مثبت اندیشیه و احتمال زیاد دیرتر می شه. هم به دلیل وقت کم آرمادا، هم اینکه با چند نفر دیگه همکاری قراره بکنم و هم اینکه برای خودم اتفاقات غیر منتظره ای افتاد و حدود یک ماه و نیم نمی تونم اصلا کار کنم... ولی مطمننا سال ۱۳۹۰ پخش می شه، حالا اگه عید نشد تابستون.کار زیرزمینی اینه دیگه. دو سه نفر که برای دل کار می کنند و از وقت اضافی شون می زارن هستند و نمی شه قول و قرار گذاشت.
نصیر مشکوری: ممنونم ازت، با اینکه می دونم زیاد احل جلب توجه و رسانه بازی نیستی، اما این فرصت رو به من دادی که با هم گپی بزنیم و بیشتر با روحیات و هنرت آشنا بشیم.
سالومه: من خبرنگار رسانه هایی که بدون اهداف پنهان و و تنها و تنها برای فرهنگ و هنر کار می کنند نیستم ولی رسانه هایی را که بدون اهداف پنهان و و تنها و تنها برای فرهنگ و هنر کار می کنند دوست می دارم.
|
ایــن بــخــش کـــســـانــی
